I'm Yerevan

Երբարավոտը բացվում է լերների հետևից, երբարևը ոսկի էլուցնում կաղաքի վրա։ Ես նորից զգում եմ ինչքան հարազատ է, այս հողը, այս երկինքը, այս հինչ անապարը։ Կարեպողուցներով կայլում եմ դանդախ, երևան արդնանում է իմ աչքերի առաջ, ու ամեն մի պատի, ամեն մի կարի մեջ, մի փոքրիք Պատմություն է ապրում անվերջ, Թող աշխարը կանչի ինձ հերավորապեր, թող ազար կաղակներ բացեն իրենց դրները, ես էլի կվերադարնամ այսին, կարերին, կանի դեր Սիրտը սմ հայաստան,